Dostosowania bylin
W górach byliny musiały się dostosować do krótkiego okresu wegetacyjnego. Śnieg, lód, jaskrawe słońce wysokogórskie i szerokie amplitudy temperatur wywarły piętno na obliczu rosnących tam roślin, Są to więc najczęściej byliny niskie, tworzące tzw. poduszki i rozległe kobierce. Byliny te osiedlają się w wąskich szczelinach skalnych, jakby na przekór wszelkim panującym tutaj przeciwnościom. Na podgórzu i nizinach byliny muszą się zadowolić ekstremalnie zupełnie innymi warunkami. Na nasłonecznionych zboczach powinny wytrzymać upalne okresy suszy. W lesie muszą się spieszyć na wiosnę z rozpoczęciem wegetacji, aby zdążyć ukończyć swój rozwój zanim drzewa wypuszczą liście i wytworzą zacieniające sklepienie lub muszą jakoś znieść to ocienienie. Również na torfowiskach czy na żwirowiskach, na brzegach stawów czy cieków wodnych byliny zdołały się przystosować do innych, ale często również skrajnych warunków. Ponadto byliny muszą wytrzymać konkurencję innych roślin w walce o wodę, światło i składniki pokarmowe.